ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರಿ

ಮೇ ೨೦೦೭ರ ಮಂಗಳೂರು ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಚಾರಣ 'ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟ'ಕ್ಕೆ. ಕಳೆದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಇದು ನಮ್ಮ ನಾಲ್ಕನೇ ಭೇಟಿ. ಮೇ ೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿನಭುಜ, ಜನವರಿ ೨೦೦೬ರಲ್ಲಿ ಅಮೇದಿಕಲ್ಲು, ಮೇ೨೦೦೬ರಲ್ಲಿ ಉದಯಗಿರಿ ಮತ್ತು ಈಗ ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟ.

ಎಂದಿನಂತೆ ಈ ಸಲ ಕೂಡಾ ಗೋಪು ಗೋಖಲೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಊಟ, ಉಪಹಾರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಮೇ ೧೯ರಂದು ಮೋಹನನ 'ಶಕ್ತಿ'ಯಲ್ಲಿ ೨೪ ಚಾರಣಿಗರ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಮಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಸಂಜೆ ೬.೧೫. ಗೋಪು ಗೋಖಲೆಯವರ ಮನೆ ರಾತ್ರಿ ೯.೧೫ ಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಾಗ ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು ರುಚಿಯಾದ ಊಟ. ನಂತರ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಶಾಲೆಯ ವಠಾರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಫಯರ್. ಕಳೆದ ಎಪ್ರಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿ ನವದಂಪತಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಮಗೆ(ನನಗೆ ಮತ್ತು ನನ್ನವಳಿಗೆ) ಸನ್ಮಾನ. ನಂತರ ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಂಗಳೂರು ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಆಯೋಜಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಚಾರಣಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸದೆ ಪಾಲ್ಗೊಂಡ ರಮೇಶ್ ಕಾಮತರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನ. ನಂತರ ಎಂಟರ್-ಟೈನ್-ಮೆಂಟ್ ಶುರು. ಸುಮಾರು ೧೧.೩೦ಕ್ಕೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಫಯರ್ ಮುಗಿಸಿ ಶಾಲಾ ವಠಾರದಲ್ಲೇ ನಿದ್ರೆ.

ಮುಂಜಾನೆ ಗೋಖಲೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಹಾರ ಮುಗಿಸಿ ೭.೧೫ಕ್ಕೆ ಚಂದಪ್ಪನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಚಾರಣ ಶುರು. ಎಂದಿನಂತೆ ನಾನು ಹಿಂದೆ. ಕಾಡು ಕೆಲವೊಂದು ಕಡೆ ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಬೇಗನೇ ಹೊರಟಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆನೇ ಏರುಹಾದಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಬಿಸಿಲಿನ ಉರಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆವು.

ಎರಡು ತಾಸು ಕಳೆದರೂ ಇನ್ನೂ ಕಾಡು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಈ ಕಾಡಿನ ಸಹವಾಸ ಸಾಕಪ್ಪ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ 'ಮೊನೊಟೊನಸ್' ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಚಾರಣ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ನೀರಿನ ಸೆಲೆಯೊಂದು ಆಯಾಸ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಏರುಹಾದಿ. ಚಂದಪ್ಪ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಿಚಾರ ಆತನಿಗೆ ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಸರಿಯಾಗಿ ೩ ತಾಸಿನ ಬಳಿಕ ಒಂದೆಡೆ ಎಡ ತಿರುವು ತಗೊಂಡು ಇಪ್ಪತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬೋಳು ಗುಡ್ಡ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಅಲ್ಲೇ ಮುಂದೆ ಕೇವಲ ೫ ನಿಮಿಷದ ನಡಿಗೆಯಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ. ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ನಿರಾಸೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಯಿತು. ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಗ್ರೇಟ್ ನೋಟ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರಿದ ಸಂತೋಷ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ ಬೋಳುಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ೫ ನಿಮಿಷದ ನಡಿಗೆಯಿದ್ದರಿಂದ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗಿನವರೆಗೆ ಕಾಡು ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟದ ತುದಿ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಮಯ ೧೦.೨೦.


ಕೆಳಗೆ ಶಿಶಿಲದ ಶಿಶಿಲೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಕಪಿಲಾ ನದಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಲಾಗಿರುವ ಕಿಂಡಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕಪಿಲಾ ನದಿಯ ಹರಿವಿನ ಮಾರ್ಗ, ಅದರ ಹುಟ್ಟಿನ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಬಹೂ ದೂರದವರೆಗೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇದಿಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಎತ್ತಿನಭುಜ ಶಿಖರಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾರ್ಚ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಾರಣಗೈದ ಏರಿಕಲ್ಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮೇ ೨೦೦೬ರಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಾರಣಗೈದ ಉದಯಗಿರಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಬಿಸಿಲಿದ್ದರೂ, ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತಂಗಾಳಿಯಿಂದ ಶಿಂಗಾಣಿಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕಳೆದ ಸಮಯ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಮಿಥುನ್, ವೇಣು ವಿನೋದ್, ಸುಧೀರ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಅನಂತ್ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲಿನ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಯನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದರೆ, ವಿನಯ್ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾ ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಫೋನ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಬೆಟ್ಟ ಯಾವುದು ಈ ಬೆಟ್ಟ ಯಾವುದು ಎಂದು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರ ತಲೆ ತಿನ್ನುವ ರಮೇಶ್ ಕಾಮತ್ ಇಂದೇಕೋ ಮೌನಿಯಾಗಿ ಶಿಖರದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗೆ ಬಂಡೆಯೊಂದರ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನೇಶ್ ಹೊಳ್ಳ ತಮ್ಮ ಶಿಶ್ಯೆ ರೇಷ್ಮಾಳಿಗೆ ಚಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯತೀಶ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಾಂತ್ ಬಂಡೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಸುತ್ತು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಓಟಗಾರ ದಾಮೋದರ್, 'ಎಂಚಿನ ಸೀನತ್ತೆ' (ಎಂಥಾ ದೃಶ್ಯವಲ್ಲವಾ) ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಚೀಚೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

೧೧.೪೫ಕ್ಕೆ ಆಯೋಜಕ ದಿನೇಶ್ ಹೊಳ್ಳರು ಕೆಳಗಿಳಿಯುವ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಗೋಪು ಗೋಖಲೆಯವರ ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಮಯ ೩.೧೫ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಅವರ ಮನೆಯ ಹಿಂದೆ ಹರಿಯುವ ಕಪಿಲಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಭರ್ಜರಿ ಊಟ. ಶಿಶಿಲೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೊಂದು ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ೪.೪೫ಕ್ಕೆ ಶಿಶಿಲ ಬಿಟ್ಟ ಮೋಹನನ 'ಶಕ್ತಿ', ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಚಾ ವಿರಾಮದ ಬಳಿಕ ೮ಕ್ಕೆ ಮಂಗಳೂರು ತಲುಪಿತು. ಗಂಗಾವತಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ವಾಯುವ್ಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿ ತಲುಪಿ ೯.೩೦ಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.

'ನೀವ್ಯಾಕೆ ಸುಮ್ನೆ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತುವುದು, ಜಲಪಾತ ನೋಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?... ತಿಂಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಡೇ ನೀವು ಬರೀ ಇದೇ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ ಹ್ಯಾಗೆ...?' ಎಂದು ಮದುವೆಯ ಮುಂಚೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಾಕೆ, ಈಗ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಚಾರಣವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಬಳಿಕ, 'ನಿಮಗಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಹವ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಇದೊಂದೆ' ಎನ್ನುವುದೇ?!

ಈ ಚಾರಣದ ಇನ್ನೊಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು.

ಜಲಧಾರೆಯ ಜಿಗಿತದ ಸೌಂದರ್ಯ

ನವೆಂಬರ್ ೨೧, ೨೦೦೪ರಂದು ನಮ್ಮ ಈ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ. ಮಂಗಳೂರು ಯೂತ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಸ್ಥಳ ಸೂಚಿಸಿ ಎಂದು ಗೆಳೆಯ ದಿನೇಶ್ ಹೊಳ್ಳರು ವಿನಂತಿಸಿದಾಗ, ಈ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಸೂಚಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಚಾರಣ ಆರಂಭಿಸುವ ಸ್ಥಳವಾದ ಚಕ್ತಿಕಲ್ ಎಂಬಲ್ಲಿಗೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ದಾರಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಾರಾಯಣ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿತ್ತು. ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ದಿನ ವಿನಾ ಕಾರಣ ತೊಂದರೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ಚಾರಣ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ದಿನದ ಹಿಂದಿನ ಆದಿತ್ಯವಾರ ಚಕ್ತಿಕಲ್ ಕಡೆ ಯಮಾಹ ಓಡಿಸಿದೆ.

ಚಕ್ತಿಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡೆದು, ಬೇಲಿ ಹಾರಿ, ಮತ್ತೆ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ನಡೆದರೆ ಸಿಗುವ ಹಳ್ಳಗುಂಟ ಮೇಲ್ಗಡೆ ನಡೆದರೆ ೧೫೦ನಿಮಿಷಗಳ ಬಳಿಕ ಈ ಜಲಪಾತ ತಲುಪಬಹುದು. ತೂದಳ್ಳಿಯಿಂದ ಚಕ್ತಿಕಲ್ ಕಡೆಗೆ ತೆರಳುವಾಗ ಎಡಕ್ಕೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ೨ ಜಲಪಾತಗಳು ಧುಮುಕುವ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯ ಲಭ್ಯ.

ನಾನು ಚಕ್ತಿಕಲ್ಲಿನ ಕೊನೆಯ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮನೆಯೊಡತಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರಿಬ್ಬರು ನನಗೆ ಮನೆ ದಾಟಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ. 'ನಿಮ್ಗೆ ನಾವು ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಡುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿ ಬೆಂಗ್ಳೂರಿನ ಒಬ್ರು ತೀರ್ಕೊಂಡ್ರು. ಅವ್ರಿಬ್ರೇ ಹೋಗಿದ್ರು. ನೀವೊಂದು ಐದಾರು ಜನ ಬಂದ್ರೆ ಸರಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಚಹಾ ಕುಡಿಸಿ ವಾಪಾಸ್ ಕಳಿಸಿದರು. ನನಗಂತೂ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗುವ ಇರಾದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಗಂಡಸರೆಲ್ಲರೂ ಹೊರಗೆ ತೆರಳಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಬೇರೇನೂ ಮಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ವಾರ ೧೫ ಚಾರಣಿಗರೊಂದಿಗೆ, 'ನೀವು ಐದು ಅಂದ್ರಿ, ನಾನು ಹದಿನೈದು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಹಾಜರಾದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳದ ಎರಡೂ ಬದಿ ದಟ್ಟ ಕಾಡು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳದ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣ ಬಂಡೆಯೊಂದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮರಿ ಹೆಬ್ಬಾವೊಂದು ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ನಾವು ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗಲೂ ಅದು ಹಾಗೇ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.

ಕೂಸಳ್ಳಿಗಿಂತ ಕಷ್ಟದ ಚಾರಣವಿದು. ಕೆಲವೊಂದು ಕಡೆ ಅಗಾಧ ಗಾತ್ರದ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಬಹಳ ಶ್ರಮಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಮೊದಲು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿದ್ದ ಏರುಹಾದಿ ನಂತರ ಕಠಿಣಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನೇ ಮರೆಮಾಚಿ ನಿಂತಿದ್ದ ದೈತ್ಯ ಗಾತ್ರದ ಬಂಡೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ. ಒಂದೆರಡು ಕಡೆ ಬಂಡೆಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಿದ್ದವೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೇರಲು ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದು, ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದು, ೪೫ ಡಿಗ್ರಿ ಆಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು ೮-೧೦ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಷ್ಟು ಓಡಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ತಲುಪಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲ್ಮೈ ನಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೇಗ ಸಾಲದೆ, ಮೇಲೆ ತಲುಪಲು ಇನ್ನೂ ಒಂದೆರಡು ಅಡಿ ಇರುವಾಗಲೇ ಜಾರಿ, ಪಾರ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಜಾರುಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂಡೆಯ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬರುವುದು. ನಾನೂ ಒಂದು ಸಾರಿ ಜಾರಿ ಮರಳಿ ಕೆಳಗೆ ಬಂದೆ. ಎರಡನೇ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜಾರುವೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಮೇಲೇರಿದ್ದ ಪ್ರವೀಣ್, ನನ್ನ ಮುಂಚಾಚಿದ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡರು. ರಮೇಶ್ ಕಾಮತರಂತೂ ೨ ಬಾರಿ ವೇಗ ಸಾಲದೆ ಬಂಡೆಯ ನಯವಾದ ಮೇಲ್ಮೈ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿಹೋದರು.

ಎಷ್ಟೇ ನಡೆದರೂ ಬಂಡೆಗಳ ರಾಶಿ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಜಲಪಾತ ಸಮೀಪಿಸಿದಂತೆ ಏರುಹಾದಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಠಿಣಗೊಂಡಿತು. ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಕೆಲವು ಸದಸ್ಯರು ಜಲಪಾತದ ಬುಡದ ಸಮೀಪ ನಿಂತು ನಮ್ಮತ್ತ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ನಾವು ಅವರ ಸಮೀಪ ತಲುಪುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಜಲಪಾತ ಧುಮುಕುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಸಮೀಪ ತಲುಪಲು ಬಹಳ ಪರದಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಯ ೩೦ ನಿಮಿಷಗಳ ಏರುಹಾದಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಜಲಪಾತ ಒಂದೇ ನೆಗೆತಕ್ಕೆ ೩೦೦ ಅಡಿಯಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಧುಮುಕುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಹಂತ. ಒಂದೇ ನೆಗೆತ. ಅದ್ಭುತ ನೋಟ. ಎಲ್ಲರೂ ಮನಸಾರೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಾಡಿದರು. ನಂತರ ಜಲಪಾತದ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಸಣ್ಣ ದಿಬ್ಬದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೨ ತಾಸಿನಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆದೆವು. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮೈ ಚಾಚಿ ಆಗಸಕ್ಕೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಆಷ್ಟು ಎತ್ತರದಿಂದ ನೀರು ಧುಮುಕುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಮಲಗಿದರೆ ಅದೊಂದು ಬೇರೆನೇ ಲೋಕ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ ನಿಂದ ಜನವರಿಯವರೆಗೆ ಸಂದರ್ಶಿಸಲು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ.

ಸ್ವರೂಪ್ ಸ್ಮರಣೆ

ನಮ್ಮ ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತದ ಚಾರಣ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು, ನನಗೂ ಆ ಸ್ಥಳ ತುಂಬಾನೇ ಹಿಡಿಸಿತ್ತು. ಅಂತೆಯೇ ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕೂಸಳ್ಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಚಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಕಳಿಸಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನಾನು ಕಳಿಸಿದ ಪ್ರಥಮ ಲೇಖನ ಅದಾಗಿತ್ತು.

೨೦೦೪ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಅದೊಂದು ದಿನ (ನವೆಂಬರ್ ೯ ಇದ್ದಿರಬಹುದು) ಮುಂಜಾನೆ ೧೦ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೆಳೆಯ ದಿನೇಶ್ ಹೊಳ್ಳರ ಫೋನು. ಇವತ್ತಿನ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ನೋಡಿದ್ರಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತದಲ್ಲಿ ಚಾರಣಿಗನೊಬ್ಬನ ಮರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸದೇ, 'ನೀವು ಬರೆದ ಲೇಖನವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಿಬ್ಬರು ಬಂದಿದ್ದರು, ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ದುರ್ಮರಣಕ್ಕೀಡಾದ' ಎಂದಾಗ ಅದೇನೋ ಕಳವಳ. ಒಬ್ಬ ಚಾರಣಿಗನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣನಾದೆನಲ್ಲ ಎಂಬ ಚಡಪಡಿಕೆ. ಆ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಯಾವುದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಬಜೆಟಿನ ಜಾಹೀರಾತೊಂದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಕ್ಲೈಂಟ್ ಕಡೆಯಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಎಂದೂ ಆಗದ ತಪ್ಪುಗಳು ಅಂದಾದವು. ಮನಸ್ಸು ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು.

ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಕೈಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಸಂಜೆ ಬೇಗನೇ ಉಡುಪಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದರೂ ಎಲ್ಲಿದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ? ಮತ್ತದೇ ಚಿಂತೆ, ಯೋಚನೆ. ಯಾರಿದ್ದಿರಬಹುದು? ಹೇಗೆ ಪ್ರಾಣ ಕಳಕೊಂಡಿರಬಹುದು? ಏನಾಗಿರಬಹುದು? ಹಾಳಾದ್ದು; ಯಾಕಾದರೂ ಲೇಖನ ಬರೆದೆನೋ...ಬರೆಯದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಚಾರಣಿಗನ ಜೀವವಾದರೂ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಹು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರ ಮಗನೋ? ಯಾರ ಸಹೋದರನೋ? ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತೆ? ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ? ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಉತ್ತರ ಕೊಡುವವರು ಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಅದೇ ಶನಿವಾರದಂದು(ನವೆಂಬರ್ ೧೩, ೨೦೦೪) ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯತ್ತ ಯಮಾಹ ಓಡಿಸಿದೆ.

ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಮಯ ೪ ಆಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಮನೆಯೆಡೆ ಬಂದರು. ಮೃತನಾದವನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಇದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದೆ. ಬಂದವರು ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರೆಂದು, ಮೃತನಾದವನು ಹಿರಿಯವನೆಂದು, ಅವಿವಾಹಿತನೆಂದು, ಬೆಂಗಳೂರಿನವರೆಂದು, ಇಬ್ಬರೇ ಮಕ್ಕಳೆಂದು, ಅನುಭವಿ ಚಾರಣಿಗರೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಹಾಗೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸ್ವರೂಪ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಾಥ್ ಸಹೋದರರು. ಇಬ್ಬರೂ ಅನುಭವಿ ಚಾರಣಿಗರು. ಇವರಿಗೆ ಇಬ್ಬರೇ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾಡುಗಳನ್ನು, ಜಲಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿ ಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. ನವೆಂಬರ್ ೨೦೦೪ರ ದೀಪಾವಳಿ ರಜೆಯಂದು ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಚಾರಣಗೈಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅದೊಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಶಿರೂರಿನಿಂದ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ಆಟೋವೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿ, ಆತನಿಗೆ ಮರಳಿ ಸಂಜೆ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ನಾರಾಯಣ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಕಳೆದರು. ನಂತರ ದಾರಿ ಕೇಳಿ ಜಲಪಾತದೆಡೆ ಮುಂದುವರಿದರು. ಆ ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೋಡ ಕವಿಯಲು ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಆಗಾಗ ಹನಿ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ನಾರಾಯಣ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯ ನೆನಪು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರಿಂದ ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಈ ಅನಾಹುತ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ನಾರಾಯಣರ ಆಳಲು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸುಮಾರು ೩.೩೦ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಒಬ್ಬರೇ ಅಳುತ್ತಾ, ಮಾತನಾಡಲೂ ಆಗದೇ, ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ನಾರಾಯಣರ ಮನೆಯೆಡೆ ಬಂದಾಗ ಏನೋ ಅನಾಹುತ ಘಟಿಸಿದೆ ಎಂದು ಮನೆಯವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ನಾರಾಯಣ, ಆತನ ಮಗ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮತ್ತು ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಶ್ರೀನಾಥ್ ರೊಂದಿಗೆ ಜಲಪಾತದೆಡೆ ತೆರಳಿದರು.

ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯಿಂದ ಅನಾಹುತ ನಡೆದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ೬೦ ನಿಮಿಷಗಳ ಹಾದಿ. ಸ್ವರೂಪ್ ಬಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರ ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಉದ್ದನೆಯ ಕೋಲೊಂದರಿಂದ ನೀರಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಅಂದೇ ಮೇಲೆತ್ತಲಾಯಿತೋ ಅಥವಾ ಅಂದು ಸಿಗದೇ ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಮತ್ತೆ ತೆರಳಿ ಮೇಲೆತ್ತಲಾಯಿತೋ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಅಲ್ಲೇ ಬಂಡೆಯೊಂದರ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲರೂ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ಮರಳಿದ್ದನ್ನು ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಮೃತದೇಹವೊಂದನ್ನು ಹಾಗ್ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟುಬಂದಿರಿ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಲು, ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಕಾಟವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಊರ ಜನರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು ಎಂದು ನಾರಾಯಣ ತಿಳಿಸಿದರು.

ಘಟನೆ ನಡೆದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಎಷ್ಟೇ ವಿವರಿಸಿದರೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಗೆ ಆರನೇ ಹಂತದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅನಾಹುತ ಆಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದೆ. ಜಾರಿ ಬೀಳುವಾಗ ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ತಲೆ ಬಡಿದು ನೀರಿಗೆ ಬೀಳುವ ಮೊದಲೇ ಸ್ವರೂಪ್ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಳಕೊಂಡು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚದೆ, ೬೦ ನಿಮಿಷ ನಡೆದು ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ತೆರಳಿ ಮೃತದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ನಂತರ ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ವಾಪಾಸ್, ಅಬ್ಬಾ ವೇದನೆಯೇ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ಕಳೆದಿರಬಹುದು?

ಮರುದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀನಾಥ್ ತಂದೆಯವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು. ಪೊಲೀಸರೂ ಇದ್ದರು. 'ಈ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗ್ಯಾರು ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು' ಎಂದು ಪೊಲೀಸರು ಕೇಳಿದಾಗ, ಶ್ರೀನಾಥ್ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ನಾನು ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಲೇಖನವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದರು ಎಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ತಿಳಿಸಿದ. ಶ್ರೀನಾಥರ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸರು ವಿನಂತಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮತ್ತೆ ಘಟನೆ ನಡೆದಲ್ಲಿ ತೆರಳಿದ ಹಳ್ಳಿಗರು ಸ್ವರೂಪ್ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಗೆ ತಂದರು.

ನಾನೇ ಸ್ವರೂಪ್ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮುಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಆ ಲೇಖನವನ್ನು ನಾನು ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಸ್ವರೂಪ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಾಥ್ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ೨ ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಆ ನಂತರ ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಲೇಖನವನ್ನು ನಾನು ಕಳಿಸಿಲ್ಲ. ಬ್ಲಾಗ್ ಶುರುಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ತಾಣಗಳನ್ನು ಇತರ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಪಡಿಸುವ ಸುಲಭ ವಿಧಾನ ಬೇರೊಂದು ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಬ್ಲಾಗಿಂಗ್ ಶುರುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಳೆದ ಫೆಬ್ರವರಿ ತಿಂಗಳ ಒಂದು ದಿನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಎಂಬವರಿಂದ ವಿ-ಅಂಚೆಯೊಂದು ಬಂತು. 'ನನಗೆ ಚಾರಣ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಆದರೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಚಾರಣ ಮಾಡುವಾಗ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಈಗ ಚಾರಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ........' ಎಂದು ಶ್ರೀನಾಥ್ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅಂತೂ ೨ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೊ ಅವರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಕೂಡಲೇ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಗೆ ವಿ-ಅಂಚೆಯೊಂದನ್ನು ಬರೆದು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದೆ. ಅವರು 'ಛೇ, ಇದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮದೇನು ತಪ್ಪು? ಹೊಸ ಜಲಪಾತವೊಂದನ್ನು ನಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದಿರಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಬೇಕು. ಇನ್ನು ಅನಾಹುತ ನಡೆದದ್ದು ನನ್ನ ದುರಾದೃಷ್ಟ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನಣ್ಣ ಇವತ್ತು ಇರುತ್ತಿದ್ದ' ಎಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಅದುಮಿದರು. ಈ ಕೆಳಗಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಿಬ್ಬರು ಯಲ್ಲಾಪುರ ಸಮೀಪದ ಶಿರಲೆ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ ತೆಗೆದದ್ದು. ನೀಲಿ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿರುವವರು ಸ್ವರೂಪ್ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟವರು ಶ್ರೀನಾಥ್.

ಸ್ವರೂಪ್ ಮರಣದ ಬಳಿಕ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹೇಗಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇವಲ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಹೇಳಬಲ್ಲವರಿದ್ದರು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಐದನೆ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸಾರೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಾಡಿದರು. ಅಪರಾಹ್ನ ೨ ಗಂಟೆಯ ಸುಮಾರಿಗೆ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಕರಿಮೋಡಗಳು ಮುಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು ಮತ್ತು ಒಂದೆರಡು ಸಣ್ಣ ಮಳೆ ಅದಾಗಲೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಕಲ್ಲುಬಂಡೆಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆ ಬಿರುಸಾಗಿ ಬಂದರೆ ನಂತರ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆ ತಲುಪಲು ತಡವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದ ತಿಂಡಿಯನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ ಅವಸರದಿಂದ ಹೊರಟರು. ಶ್ರೀನಾಥ್ ಪ್ರಕಾರ ಅಲ್ಲೊಂದು ೧೫ ಅಡಿಯಷ್ಟು ಅಂತರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ದಾಟಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅಗಷ್ಟೆ ಬಿದ್ದ ಮಳೆಯಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು ಕೂಡಾ. ಸ್ವರೂಪ್ ಗಿಂತ ನಾಲ್ಕೈದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿದ್ದ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಆ ೧೫ ಆಡಿಯ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ದಾಟಿ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರು. ಆಗಲೇ ಸ್ವರೂಪ್ ಜಾರಿ, ಹಿಡಿಯಲು ಆಧಾರವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರು. ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವರೂಪ್ ಇಲ್ಲ. ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವರೂಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರ ತೇಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ದಂಗಾದ ಶ್ರೀನಾಥ್, ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು, ಅಣ್ಣನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಕರೆದರು. ಉತ್ತರ ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಬರಲಿಲ್ಲ...ನೀರ ಹರಿವಿನ ಶಬ್ದವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಮೌನ. ಅಚೀಚೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಾಡಿದರು, ಅತ್ತರು, ರೋದಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀನಾಥ್ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವೆ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕಳಕೊಂಡು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೂಸಳ್ಳಿ ಜಲಪಾತ ಏನೂ ಅಗದೇ ಇರದಿದ್ದಂತೆ ಧುಮುಕುತ್ತಿತ್ತು, ನೀರು ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಮರ ಗಿಡಗಳು ಶ್ರೀನಾಥ್ ಪಾಡನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬಂಡೆಗಳು ಘಟನೆಗೆ ಮುಕಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಾಡಿ ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಕಲ್ಲಿಕೋಣೆಯತ್ತ, ಎರಡೂ ಬದಿಯಿಂದ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುವ ಹಳ್ಳಗುಂಟ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಧಾವಿಸುವಾಗ ಆ ಒಂದು ತಾಸು ಅವರ ಪಾಡು ...... ಊಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ.

ಶ್ರೀನಾಥ್ ರಲ್ಲಿ, ಸ್ವರೂಪ್ ಚಿತ್ರವೊಂದಿದ್ದರೆ ಕಳಿಸಿಕೊಡಿ ಎಂದು ವಿನಂತಿಸಿದೆ. ಅವರು ಕಳಿಸಿದ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ಇನ್ನೂ ನೊಂದುಕೊಂಡೆ. ಸ್ವರೂಪ್ ಪಿಟೀಲು ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತದು. ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪಿಟೀಲು ವಾದಕನಾಗಿದ್ದ ಎಂದು ಶ್ರೀನಾಥ್ ಹೇಳಿದಾಗ, ಚಾರಣಿಗನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗೀತಗಾರನೊಬ್ಬನನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡದ್ದು, ನನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.

ಸ್ವರೂಪ್ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಮತ್ತು ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಶ್ರೀನಾಥ್ ರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಶ್ರೀನಾಥ್ ರನ್ನು av.srinath at gmail dot com ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು.